Sen

Pek de durağan bir hayat yaşadığım söylenemez. Dopdolu ve iç içe karmaşık hareketler var. Aslında özünde basit. Bir değişiklik, bir sıkıntı olduğunda katlanamaz olması bu yüzden hayatın işte. Alışılagelenin dışında her hangi bir hareket, bir sorun, bir vurdumduymazlıklar. Bir telefon sesi bekliyor bazen insan, tek bir telefon sesi. Hayır teknolojinin esiri olmuşluktan değil, alışılan sesi yanında hissetme isteğinden ileri gelen bu durum, özünde bir bağlanış, bir kayboluş. Çünkü hayat her zaman istenileni veremiyor, hatta çoğu zaman, diğer yüzünü göstermeyi marifet biliyor. Bu yüzden, “sen” çok önemli. Sana özel ve sensiz anlamlı olan bir şey olması imkansız. O yüzden “sen”i istemek gayet normal. “Sen”siz yaşayamamak suç değil, sana bağlanmak ayıp değil. En güzeli de “sen”i sevmek.

Reklamlar

Yorumlar kapalı.